Nie wiesz, nie przewidujesz,

nie zansz sama siebie,

duszo senna i mroczna,

prostoduszna duszo.



Trwasz w półśnie,

w półistności,

nie przeczuwasz dzwonów,

które cię zbudzą nagle

i poruszą.



Śpisz jak embrion skulona,

zaledwie oddechem

rysujesz ciało,

które cię zamyka:



aż wszystko się odwróci

i to zwinne zwierzę

gładkoskóre i głupie

znajdzie się we wnykach

twoich, zbudzona duszo,



i sen mu odbierzesz.

    Witamy na naszej stronie z poezją! Mamy nadzieję, że znajdziecie tu wszystkie interesujące Was wiersze.