Nie uszedłem w życiu pół drogi

a już zewsząd czai się rozpacz...

O dalekim, minionym, drogim

powiedz, serce, albo się rozpłacz,



wskrześ na chwilę tych lat urodę,

kiedy na świat patrzyłem dzieckiem...

Stał nad Wisłą stary dom z ogrodem

na wysokim wzgórzu mazowieckim...



Wy nie wiecie, jak tam biją dzwony,

stare dzwony o cichy zmierzchu,

kiedy słońca język czerwony

liże fale, rude po wierzchu,



gdy już ciemnym brzegiem po równinie

niosą lasy sosnową zadumę,

a poważny ton nad wszystkim płynie

w czarnym jęku stada wron za Tumem...



Wydzwoń, serce, ostatnie podzwonne

tej starzyźnie, co w ziemię wrasta.

Ja poszedłem stamtąd na wojnę

i nie wrócę do tego miasta,



ale miło mi o tamtej ziemi

myśleć czasem, idąc przez życie,

żem nauczył się tam słów, któremi

umiem kochać i cierpieć, i bić się.



Dzięki, dzięki za każde słowo,

dobrzy ludzie z dziecięcych wspomnień

niech wam szumi wiślanie, sosnowo

wiatr, co ślady tam zamiótł po mnie.

wróciłeś
nie całkiem
lecz słowami
znowu od początku
uczysz mnie
jak płakać z miłości
nigdy niespełnionej

Czemu to wszystko takie skomplikowane?
Życie... życie jest takie pokręcone!
Jak na razie nie znalazłem sposobu na nie,
Co będę robił w przyszłości?
Kim będę? Jak będzie wyglądał świat?
Ten strach, lęk przed niepewną przyszłością
Opanowuje moje ciało, trzęsę się,
Wzdrygam na myśl, że mogę źle poprowadzić
Swoje życie, pójść w złym kierunku,
Jestem taki młody, wszystko przede mną,
Dlatego chce dobrze wykorzystać ten czas,
Być dobrym, przykładnym człowiekiem,
Lecz w tych czasach to takie trudne,
Wszędzie pokusy aby zejść ze ścieżki uczciwości,
A wejść na autostradę nieprawości, kłamstw,
To mój idee fixe, zaprząta moją głowę,
Nie mogę się od tego uwolnić,
Prawdopodobnie nigdy się nie uwolnię dopóki,
Dopóty mój żywot się nie zakończy,
Wtedy poznam odpowiedź na wszystkie pytania,
Lecz to tak daleko, a więc na razie muszę brnąć...

'Już zmierzcha się'
Woła przepiórka
'Na co zdadzą się oczy jastrzębia'