Na mojej grządce przed domem 

Rośnie mak i łopian 

Złocą się mlecze i wiersze 

A kiedy dojrzewają mlecze 

Ulatują w niebo 

A z nimi wiersze lecą jak ptaki 



Bo moje wiersze są jak ptaki 

Z ziemi wyrosły i pachną ziemią 

I zachwycają się jesienią 

Porą rudych lasów 



Na mojej grządce przed domem 

Spokojnie cicho i swojo 

Księżyc zasiewa blask pachnący 

A pachnie on dymem i nocą 

Burzy pomrukiem i mymi wierszami 

Spotkał je widać gdzieś w niebie 



Bo moje wiersze są jak ptaki 

Z ziemi wyrosły i pachną ziemią 

I zachwycają się jesienią 

Porą rudych lasów

I znów zamykaj? Cię
Tam, gdzie zawsze -
Nic nie mówisz
Ograniczj? Ci wolno?ć -
Nie protestujesz
Nie pozwalaj? wypowiedzieć słowa -
Jeste? pokorna

Lecz przyjdzie dzień
Że bunt dosięgnie Cię
Musisz się tylko podnie?ć
I stawić temu czoła
I nie pozwolić sob? rz?dzić
Stan?ć mocno na dwie nogi
I nie poddawać nigdy się
Musisz wiedzieć czego chcesz!

Nigdy nie pokazuj swoich słabo?ci
Każdy zauważy to i nie
Oszczędzi Cię, o nie
Będzie wykańczać powoli
Aż sama zga?niesz
Swoim jasnym płomieniem

Lecz przyjdzie dzień
Że bunt dosięgnie Cię
Musisz powiedzieć: nie!
I stawić temu czoła
I nie pozwolić sob? rz?dzić
Stan?ć mocno na dwie nogi
I nie poddawać nigdy się
Musisz wiedzieć czego chcesz!


Skończ z tym!
Wstań i powiedz: nie!
Nie pozwól sob? pomiatać!
Siln? wolę miej!
Nie poddawaj nigdy się!

Dzięki za wszystko,
za czułe słowo,
za kwitnące dywany,
za pocałunków dzbany.
Dzięki za miłość moją,
za nadzieję złudną - moją,
za marzeń wstęgę - nie twoją.
Dzięki za te sny i noce deszczowe,
za te słowa przelane, nie powiedziane,
za to, że dziś nic nie mam.
Dozgonniem ci wdzięczny.

Jak smętnie -
Pod rozbitym hełmem
Głos świerszcza.