gdy znów zapłoną ogniska
na górze Brodien
udamy się na sabat czarownic
wyciągnę z kąta miotłę
i odlecę jak Małgorzata

nie wiedziałeś że jestem czarownicą?
wrócę jutro

Zżółkłe strzępy,

jedwabiste włosy,

jakby w błocie

nurzane, szargane.



Gwoździk tępy,

wynędzniałe kłosy,

w których złocie

strzępi suchość ranę.



Wyschłe dzwony,

których odma klęśnie,

lepkie miody

żegnając na wieki.



Muł zielony,

zwiędłe wiotkie mięśnie,

błotne brody,

kaprawe powieki. -



Zeschłej róży

żółta trupia głowa

przy piwonii,

której płatki rzedną. -



Liść się nuży,

liść zwisa bez słowa,

jak ruch dłoni -

wszystko, wszystko jedno. -

Herbert Zbigniew (1924-1998), polski wybitny poeta, dramatopisarz i eseista. W 1943 rozpoczął studia na konspiracyjnych kursach Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Żołnierz Armii Krajowej. Od 1944 w Krakowie, 1948 w Sopocie, 1949 w Toruniu, od 1950 w Warszawie. Ukończył studia prawnicze i ekonomiczne w Krakowskiej Akademii Handlowej i Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. W latach 1965-1968 członek redakcji miesięcznika Poezja.

Pracował dorywczo jako ekonomista. Debiutował w prasie 1948. W 1956 wydał pierwszy tomik poetycki Struna światła, następnie Hermes, pies i gwiazda (1957), Studium przedmiotu (1961), Napis (1969), Pan Cogito (1974), 18 wierszy (1983), Raport z oblężonego miasta (1983), Arkusz (1984), Elegia na odejście (Paryż 1990), Rovigo (1992), Epilog burzy (1998).

Jego poezja ma charakter filozoficzno-intelektualny i nawiązuje do kultur przeszłości, ze starożytnością grecką i rzymską na czele. Posługuje się chętnie parabolą o charakterze etycznym i egzystencjalnym. Cechuje się neoklasycznym umiarem formy. Nadaje współczesny sens tragizmowi. Dramaty (1970) zawierają głównie krótkie formy, także radiowe, np. Jaskinia filozofów, Lalek, Drugi pokój i podejmują problematykę podobną jak wiersze.

Głośny zbiór eseistyczny Barbarzyńca w ogrodzie (1962) stanowi w znacznej mierze dziennik podróży ukazujący historię i kulturę kręgu śródziemnomorskiego. Martwa natura z wędzidłem (1993) jest eseistyczną refleksją nad malarstwem niderlandzkim. Liczne przekłady na języki obce oraz nagrody międzynarodowe. Wiersze zebrane (1971), Poezje wybrane (1973), Wybór poezji. Dramaty (1973), Wybór wierszy (1983), Poezje (1991). Pośmiertnie został wydany trzeci zbiór esejów o sztuce Labirynt nad morzem (2000).

Jeśli chcę coś powiedzieć
A nie mogę wydobyć z siebie głosu
To czy jestem szalona?

Jeśli chcę oddychać
A krztuszę się powietrzem
To czy jestem szalona?

Jeśli chcę żyć
A moje serce nie chce już bić
To czy jestem szalona?

A jeśli chcę umrzeć
A moje serce wciąż bije
I oddycham normalnie
I mówić potrafię
Czy muszę wbić nuż w pierś
By marzenia się spełniły
By to czego pragnę i oczekuję nadeszło?

Czy mam czekać
Aż śmierć zapuka do mych drzwi
I powie, że nadszedł czas
Że teraz
Że właśnie teraz
Muszę odejść i zejść do podziemi
Gdzie zostanę na zawsze?

Czy jestem szalona
Siedząc w fotelu i czekając na to
Co i tak nie nadejdzie?