Przyszłaś
I otuliłaś
Moje rozgoryczenia
Swoim opanowaniem
Przyszłaś
I pokazałaś mi
Że życie może się do mnie uśmiechnąć
Przyszłaś
I zobaczyłam uśmiech na Twej twarzy
I już wiem że jutro
Zza chmur wyjdzie słońce
I mrugnie do mnie promykiem

Akt I



Debiut



Najprzód wierszyk napisałem,

potem wierszyk podpisałem

pseudonimem "Groźny Ali".



potem zrobiłem winietkę:

lirę, gwiazdkę, ptaszków setkę;

potem nie wydrukowali. 







Akt II



Wiersze wybrane



To tak się łatwo mówi

w słonecznym gabinecie:

- My to już wam ułożymy,

wy tylko to wszystko zbierzecie.

- Umowa? - Na przyszły wtorek.

- Pieniądze? - Na przyszły piątek,

Słowem: rzeczowość, księgowość

i rytm, i cykl, i porządek.



Lecz nocą rytm jest inny,

inny jest pejzaż ze zmierzchem:

z maszynopisów zimnych

znowu parują wiersze;



Księżyc, jak przeczuwacie,

ciurkiem. Cisza w krąg.

I nagle: Skumbrie w tomacie,

skumbrie w tomacie,

pstrąg.



Ojej! A niech to wciórności,

cholera, mżawka i morka!

bo znów: Inge Bartsch, aktorka

zaginiona wśród tajemniczych okoliczności...



Zaginiona? I na tym koniec!

Rozumie się przez się samo.

Niestety: głos w telefonie:

- Ta Inge Bartsch... - O mamo!



Liryka, ta pańska dawna...

- Kto mówi? - To ma coś z fal;

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.



Nie mogę! Na brodę Jacka

Pugeta! Ja się rozsypię!

Znów. Kraków, Wieża Mariacka,

znów gwiazdy jak tysiąc skrzypiec.



Nie mogę. O nocy gorzka! Rodacy,

dajcie mi dłoń!

Zaczarowany (ratunku!)

Zaczarowana (milicja!)

Zaczarowany

koń. 







Akt III



Ostania metafora



Paganini zdanie drwiące

zanotował jadąc w łodzi:

że "sztuka jest jak słońce:

recenzentom nic nie szkodzi".

Ciągle powtarza kocham Cię
Czy to prawda zastanów nad tym się
Być może, że te słowa są wyolbrzymione
A twe serce może przez to być zranione
Więc wsłuchaj się w te dwa słowa
I oceń czy to nie jest pusta mowa
Czy wypływają one z głębi duszy
Nie daj nawinąć kłamstwa na swe uszy

Nie pokocham już kobiety,
Zostawiłaś mnie, niestety.
Teraz wiem, co czyje psina,
Gdy pan o nim zapomina...

Koniec ze mną! Koniec świata!
Rani moje ciało szata,
Moje serca na pół pęka,
Wielka jest to dla mnie męka...