Dziś opadł, pierwszy jesienny liść
Podniosłam go i zobaczyłam jego...
Tego samego chłopaka,
który się niegdyś uśmiechał.

Żałuję, że zamknęłam przed nim drzwi
nie chciałam go poznać, dopuścić...
Teraz żałuję, bo zrozumiałam jedno
K O C H A M G O!!!

Ciężko mi mówić te słowa,
Boś była dla mnie królowa.
Kiedyś co innego było,
Dziś to wszystko się skończyło.

Odejdź ode mnie najdroższa,
Żadna nie będzie już słodsza,
Byłaś dla mnie światem całym,
Dziiaj tak zupełnie małym.

Żegnaj zatem moja miła,
Nie raz będziesz mi się śniła,
Ale dzisiaj się żegnamy
I oddzielne życia mamy...

mieliśmy domek
ukochany
i nawet kota
miał takie śmieszne łapki
byłeś Ty
cząstka mnie samej
byłeś cudowny
zabiłam Go...
czego się nie robi z miłości

Wśród siedmiu cudów świata śpi

Wielki Wąwóz w fiolecie zmierzchu.

Pęknięte łono ziemi wydało go na świat.

Barwę krwi zmieszał błękit nieba Arizony

w niepowtarzalny kolor: inny

o każdej porze dnia – różowy, czerwony, srebrny,

z przewagą fioletu.



Brzegiem tej wielkiej misy

napełnionej światłem

idę – pełna zachwytu – przeniesiona nagle

w cud dzieciństwa, bez lęku, że zbudzi mnie ze snu

czułe dotknięcie matki.



I za to dotknięcie

oddałabym tę podróż i tę rzeczywistość

Siódmego cudu świata: Wielkiego Kanionu.