Ona?
-brutalnie potraktowana przez życie ...
Miłość??
-nie szanowana, poniewierana....
On?
-odbierał jej wiarę, nie dając nic w zamian..
nie kochał....drwił....
Ona?
-szczęśliwa, oddała mu wszystko ...
swą miłość, swą dusze...

..lecz nie wystarczyło....

bezmyślnie opuszczona - umiera...odchodzi....

Jej krzyk!!
Hamuje samochód potrącając życie...
Krew??....
-.. czerwień zakrywa betonową jezdnie...
..i bicie jej serca....ostatnie uderzenie...
i tylko ogromna czerwona kurtyna
przysłania jej twarz....
Jej oczy!!
Łzy błękitu - ostatnie....
I ten blask- ostatni....
I słowa ostatnie ...jak głuchy szept wołają ;kocham cie!

On?
............
I nagle miłość uderza,
Powala.....
jak ogromny kamień przegniata go przy niej...
Wiec jednak zrozumiał kim była, co czuła...

I tylko jej ciało i śmierć...

Łzy??
płyną....krew duszy ....
i serce umiera z w cierpieniach...
... nie ważne co krzyczy, nie ważne co woła
i tak jego rozpacz mu już jej nie zwróci
nie ważne ze mówi
: na zawsze cie kocham!!!
Przecież jego słów ona nie usłyszy....

Był człowiek, grzesznik, - lecz któż jest bez winy?
By móc święcić cel - potrzebował dziewczyny.
Ofiarę swą znaleźć mógł szybko, - lecz słaba
A pragnął królowej, a nie - byle kraba.
Gdy poznał tę jedną, je""""""""""dyną bez skazy,
Kreśliła mu piękne - on ciemne obrazy.
Przysłonił jej światło, rdzę czynił ze złota -
Dał prawdę o świecie i ciężkość żywota.
Kochał ją, uczył, tworzył coś z niczego,
i dziękował Bogu za dzień - czternastego.
Lecz Gabriel tkwił wszędzie - nawet z poczciwego;
Choć byłbyś wnet świętym - zrobi zazdrosnego.
I żonkil symbolem takowej zazdrości:
Umiera i tworzy nienawiść z miłości.
Nie wierzył, a kochał i rozumiał wiele...
Choć ostrzegali go - tylko przyjaciele.
A zbliżał się dzień sądu ostatecznego,
On przejrzał na oczy! Czy wiecie, dlaczego?

Na temat kobiety, choć w Biblii, wciąż świeże -
"...kto Bogu jest miły - ... się od niej ustrzeże..."
Uciec jak najdalej - największe zwycięstwo!
Napoleon to mówiąc, podkreślił męstwo.
Więc grzesznik też uciekł, by uniknąć zdrady;
Już prędzej by przeżył sto ciosów od szpady.
Nie ufaj kobiecie, bo zmienną jest stale;
I na nic ci będą twe smutki i żale.
Więc bądź chłopie silny, choć żyłbyś w rozterce,
Bo prędzej, czy później wbije ci nóż w serce.
Jak ja, którym miał skarb bez skazy - jak dzieci;
"nie wszystko jest złotem, co się z wierzchu świeci"
Nazwałem Ją "wiecznym płomieniem" w mym życiu,
"pieśnią mej drogi", łzą w lustrzanym odbiciu...
lecz wszystko umarło! Mój chart ducha zasnął!
Pieśń ma - ucichła; a płomień - wygasnął...

"gdy ktoś, kto mi jest światełkiem, gaśnie nagle w biały dzień..."
B. Olewicz

Oto jest fiolet – drzewa cień idący żwirem, 



fiolet łączący miłość czerwieni z szafirem. – 



Tam brzóz różowa kora i zieleń wesoła, 



a w jej ruchliwej sukni nieb błękitne koła. 



A we mnie biało, bialo, cicho, jednostajnie – 



bo noszę w sobie wszystkich barw skupioną tajnię. – 



O jakże się w białości mojej bieli męczę – 



chcę barwą być – a któż mnie rozbije na tęczę?

Przed poznaniem Ciebie
Świat był piękny
Dziecinna niewinność
I radość z każdego dnia.

Później gdy już byłeś
Dawne kolory życia zblakły
Z Tobą świat był cudowny
Radość i euforia - gdy byłeś.

I nagle zniknąłeś
Życie straciło sens
I już nie było pięknego świata
Został ból i pustka - po Tobie.

Ale jednak wróciłeś
Z Tobą wróciła wiosna
Zakwitły kwiaty w duszy
I uczucie w mym sercu.

...Nie odbieraj mi już tego.