Uczucie rozpaczy mną targa
z serca wypływa żal.
Z ust wyrywa się skarga,
a moje bezradne wołanie ucieka w dal.

Kolejne nasze rozstanie
tak trudno mi z tym żyć.
Choć wiem, że wrócisz Kochanie,
by razem ze mną być.

Dziś tęsknię za Tobą ogromnie,
lecz miejsce zostawiam w sercu mym.
I proszę byś wracał zawsze do mnie,
i leczł rany tym.
31.08.1994r.
Renata Bieńkowska

- odejdź
odszedłem
mój świat Twoim jest
moja świątynia Twoją

skiniesz dłonią -; świat padnie
uczynisz gest -; zburzę świątynię
mój świat Twoim światem
ja w nim łzą jestem

Kłosy traw puchną jak i nasze żyły
Rosną nam piersi i wymiona krów
Jesteśmy święte krowy na pastwisku
Miłości co się nam jak łąka widzi
I ciekły upał w osobliwych włosach
Naczyń krwionośnych już przestał być krwią
Wszystek nasieniem jest ? miłym nam światłem

I dalej pilnie jemy świętą trawę
Ogromne zady obmacuje wiatr
Także brzemienny ? wreszcie rodzi ptaka
Swym zaistnieniem nagłym zdziwionego
Musi dopiero nauczyć się latać
Trawa osobno urodziła mrówkę
My rozmawiamy ? każda ze swym brzuchem

Pieńcie się, pieńcie, nocne fale

Zraszajcie pianą brzegi w mgławicy i szumie.

   Nad wielkim morzem stanąłem na skale,

   Trwam, pogrążywszy się w zadumie,

Samotny, jakże obcy dla ludzi i świata,

Smutek swój i tęsknotę sam podźwignąć umiem.

   Tuż obok mnie rybacka stoi chata,

   Gościnny ogień wesoło się jarzy,

W krąg łojówki rodzina beztrosko zasiada

   I słuchając, jak starzec opowiada,

   Prostą wieczerzę sobie warzy.

   Jakże daleko mi do ich błogości - 

   Wspominam przepych kłamliwej stolicy,

Minionych bezpowrotnie rój zgubnych radości.

   I cóż - łza spływa po źrenicy.

Pierś moją niepokoi żałosne wspomnienie,

Stracone dawno lata powracają do mnie

   I rozmarzone to jasne spojrzenie - 

   Duszy powtarzam wciąż: Zapomnij!

Ale ciągle je widzę - daremne pragnienie!...

   Gdybym świat ujrzał tu, gdzie nie istnieje

   Wśród ludzi zdrada i gorycz podłości,

Zawdzięczałbym losowi mojemu tak wiele - 

   Lecz dzisiaj nie wart jest mojej wdzięczności!

   Nieszczęsny, komu młodości westchnienia

Na starym czole zbytnią zmarszczkę wyrzeźbiły

   I odebrawszy najmilsze pragnienia,

Żałosną mu jedynie skruchę zostawiły;

Któż jeszcze odczuł tak jak ja rozczarowanie,

Któż jeszcze poznał wcześnie świat i z pustką w duszy

Jak ja porzucił brzegi rodzinne i ruszył

   Na dobrowolne wygnanie!