Karmię się nienawiścią
Która dodaje mi siły
Jestem buntownikiem
Bo kocham burzyć ład
Jestem samotnikiem
Bo kocham cierpienie
Nie jem nie śpię
By myśleć jak najwięcej
A myślenie jest mym przekleństwem
Nie katuję się
By nie umrzeć zbyt wcześnie
Zresztą krwawiące plecy
Nie bolą jak złamane serce
A chory układ nie jest tak chory
Jak mój patologiczny umysł
Boje się śmierci
Bo skończy się ból
Jestem bezczelny
By irytować
Słowami i czynami
Ranię ludzi
A najłatwiej ranić bliskich
Jestem niewzruszony zimny
I wolny od ludzkich słabości

A zresztą
Nieważne
Jutro będę pewnie kogoś kochał

nie umiem być sama
nie potrafie
jedną dziurką w nosie
oddychać
nie wyobrażam
sobie
jednym okiem patrzeć
nie opuszczaj mnie
bo nie umiem
jedną ręką sięgać...

do mnie przyjdziesz

przygryzłszy wargi

gdy już spłoniesz

w zielonym ogniu książek



moje ręce

przytulą cię

okrytego

kurzem dróg których nie przeszedłeś



ciemne tajemnice istnień

wypijesz z moich ust



i na moim ramieniu

wyliczysz 

ile jest nieskończoność mnożona przez wieczność



liczydłem znakomitym

będą niepoliczone włosy



piersi - złote połowy

ziemi która jest twoim domem

i ulice wszechświatów

po których idziesz lekko

moje nogi przed tobą



tak będziesz zgarniał wiedzę

nieprzebraną zamkniętą

w rytmie mojej tańczącej krwi

Już nigdy więcej nie chce leczyć ran
Tak celnie przez Ciebie jej zadawanych.
I nie chce już więcej zabawką być dla Ciebie,
Który kiedyś byłeś jej całym sercem oddany.


Zanim odeszła wypowiedziała tylko jedno zdanie:
Odchodzę, bo nie chcę byś ciągle ranił mnie.
Wypowiadała je z pełnymi łez oczami,
Bo wtedy jeszcze tak bardzo kochała Cię.


A Ty nie próbowałeś nawet jej zatrzymać
Patrzyłeś tylko jak oddala się.
Pomyślałeś tylko: tak musiało być.
Już od dawna nie kochałem Cię.


Nie wiedziałeś jeszcze wtedy,
Że tak łatwo szczęście swoje podeptałeś.
Dziś nie masz obok siebie nikogo.
Skazany na samotność - taki wyrok wówczas
na siebie wydałeś.