Królową Śniegu zwać się nie wypada- zbyt dumnie to brzmi,
Lecz płatkiem śniegu, co na Twe dłonie opada i bezczelnie tam tkwi,
Soplem lodu wiszącym u dachu, co ledwie się trzyma,
Małą garścią mokrego od łez piachu, samotnością co się kogokolwiek ima.
Mogę się zwać milionem złamanych dusz, serc, istnień błądzących,
Tysiącem źrenic okłamanych, strach i smutek kryjących.
Mogę się zwać wiatru powiewem, muskającym twe ciało,
Nad Twoją głową pochmurnym niebem, co ma odwagi zbyt mało,
By wysłać piorun w Twe serce, ugodzić tak by bolało.

Zalistowiał cichosennie w cichopłaczu cicholas, 

Jak chodziły nim panienki, pierwiośnianki, ekstazerki, 

Kołysały się, schylały, rwały grzyby w bombonierki, 

Atłasowe, żółte grzyby, te, co rosną tylko raz. 

Opadały pierwsze liście na sukienki crepe de chine, 

Kołysały się rytmicznie u falbanek walansjenki, 

Zapłakały białe brzozy, podkrążone demimondainki 

I złe buki, stare mruki, pogrążone w wieczny spleen. 



Zalistowiał, zakołowiał, zaechowiał w cichośnie, 

Posypały się kropelki na pluszowe pantofelki, 

Zostawiły żal maleńki, zostawiły żal niewielki... 

Pójdą dalej cieniem alej. Będzie płacz... a może nie...

Na małym palcu noszą pierścionki
Mniejszym od serdecznego
Ale równie posłusznym
Jak mędrcy tzw. Filozofowie a dziś naukowcy
Którzy z myślą o człowieku
Konstruują nowe zegary
Co rozsadzają
Z milionowym skutkiem

Przed nami gorzej niż za nami
A tak bardzo
Chcemy się uśmiechać

Dlaczego człowiek nie robi
Tego co mówi
Najbogatsze w rozum
Byłoby radio i telewizja
Nieśmiałość tak bliska głupocie
Małomówność tak bliska śmierci

upływający czas
zabrał mi Ciebie
porwał jak rwąca rzeka
nie zdążyłam uchwycić
Twojego życia
nie umiałam być

upływający czas zabrał
moje marzenia
moją fascynację
zabrał Ciebie
porwał w inną stronę
niż chciałam

upływający czas
zamazał ślad
już nie widać Ciebie
nie ma nas

okrutny upływający czas