I tak jest własnie zawsze... nic się nie udaje... jak mam w Ciebie wierzyć?! Dlaczego wystawiasz mnie na takie próby? Możesz mnie zabić, ale zabijaj szybko.. nie karz mi czekać, bo cierpliwości nie mam w sobie w ogóle... nie rób mi nadziei, tylko z góry powiedz co będzie, albo czego nie bedzie. Rozrywasz mi serce i dobrze o tym wierz. Zabierasz mi coś, kiedy mam to w dłoniach! I chcesz byc wielbiony? Chcesz byc kochany? Udowodnij , ze kochasz mnie, ze zależy Tobie na mnie, a będzie to odwzajemnione... nie stawiaj przede mną przeszkód, bo moge sobie nie dać rady. Czasem wątpie w Ciebie, często watpie w Ciebie... może nie ma w co wątpić? No raczej! Czasem mówie głośno, jak bardzo Tobą gardzę! Jak bardzo Ciebie nienawidzę! Nie mam siły, by bawić się z Tobą... nie mam siły...

"Wznoszą się prostaczkowie i osiągają niebo - a my ze swoją wiedzą 

pogrążamy się w piekle."

Św. Augustyn 

















Znów to szuranie, bełkotu chór,

Znów na ulice wylazło z nór

Dwieście tysięcy, trzysta tysięcy

Poprzebieranych świątecznych zmór. 



Zieje pustynią zeszklały wzrok,

W otchłań zapada każdy ich krok,

W ultra-kolorach, w meta ubiorach

Łażą rozwlekle przez cały rok. 



To oni - sprawcy brzuchatych bab,

Sznycla, gazety, tryumfów, klap,

Skrótów, paszportów, forsy i sportów,

Słowa "gustowny" i słowa "schab". 



To oni - naród, społeczność, wiek,

Styl i epoka, i dziejów bieg,

Ten sam odwieczny wróg niebezpieczny,

Podsłuch powszechny, masowy szpieg. 



Rozstąp się, bruku upiornych miast!

Rozstąp się, niebo, zbrojownio łask!

Biesa tępego, biesa głupiego

Oświeć i przeraź gradem swych gwiazd!

Powiedział ktoś, żem zmyślny strateg, 

Bo gdy dla dzieci piszę wiersze, 

Właściwie piszę je dla matek. 

Te złośliwości nie są pierwsze; 

Niech szydzi ten, kto lubi szydzić, 

A zresztą... czego mam się wstydzić? 



       Wyznaję, nieraz żal mi szczerze 

       Mateczki, mamy czy mamusi, 

       Która do rąk mą książkę bierze 

       I swemu dziecku czytać musi. 

       Żal mi, że drogi czas jej kradnę 

       I że się męczą oczka ładne... 



Wyznaję, myślę nieraz czule, 

Jak wyglądają te mateczki, 

Mamusie, mamy i matule, 

Kiedy czytają me książeczki? 

I o czym każda skrycie marzy? 

I czy ma miły wyraz twarzy? 



       Czy spośród mam śpieszących z biura 

       Lub z pracy, już zmęczonych trochę, 

       Uśmiechnie się niekiedy która, 

       Gdy wspomni moje wiersze płoche? 

       Czy się uśmiechnie i, być może, 

       Pomyśli czasem o autorze? 



Wiadomo przecież od stuleci, 

Że taki rzeczy jest porządek: 

Do matek trafia się przez dzieci 

Tak jak do mężczyzn - przez żołądek. 

Czy to uwłaszcza matkom miłym? 

No cóż, przyznaję się. Zgrzeszyłem. 



       Lubię twarzyczki wasze młode 

       I często sobie wyobrażam 

       Wasz wdzięk i powab, i urodę, 

       I mimo woli się rozmarzam. 

       A gdy marzenie mnie kołysze, 

       Wtedy dla dzieci wiersze piszę.

Zastanawiam się jak to jest...
Być jednym z nich...
Wybrańców losu...
Dla, których być może jest to coś najprostszego i normalnego...
A jednak dla mnie jest to tak odległe i niewyobrażalne...
Stadium nieokiełznanej ekstazy uczuć...
Stan braku tchu i kosmicznych dreszczy przenikający wyzwolone ciała....
Czy kiedyś ugaszę ten pustynny żar?
Czy kiedykolwiek zbiorę najcenniejszy plon?
Dziś wiem,że to tylko iluzja...uciekająca ku bezustannej udręce mych trędowatych marzeń...