Boże! Ty, co świata wszytki dobrości stworzyłeś.
Ty, co dwoje ludzi miłością obdarzyłeś.
Ty, który dać im chciałeś owoc zakazany,
Czemuś raczył ukazać i złej śmierci bramy?


Moc jej większa niż cała wieża Babel,
Sroższa niż sam władca podziem, - czyli - Hades.
Brzydsza od złej zjawy, co nocą się objawia,
Co wszytko nam odbiera i samymi zostawia.

Racz mię, Boże - ustrzec od jej ogromności,
Racz mię, proszę - wybawić spod jej własności.
Nim mi ta ziemieńska nuta ogarnie myślenie
I wprowadzi w obłęd - odbierze baczenie.


Jak mam się wybronić - jak mam od niej uciec?
Dla niej niczym mądry i niczym jest głupiec.
Za raz obu weźmie i do trumny złoży,
Nikt się nie ustrzeże, każdego snem zmorzy!


A...co jej wielka srogość dla mnie przeznaczyła?
Czy trudy, ból wielki? Czy straszna mogiła?
Lecz tu Cię, Persefono zdziwić będę raczyć,
Ja nie chcę bać się Ciebie!
Ja już chcę Cię zobaczyć!

Przeprowadzki to dla wielu ludzi rzecz zbyteczna
I ja wcale nie dziwię się nikomu ,
Że nie lubi zmieniać domu.
Ale niestety każdego czeka jeszcze jedna-ostateczna.
Całkiem inna niż wszystkie
Żadnych mebli ,żadnych ubrań
Tylko delikwent i jego trumna
Kurs- osiedle zwane cmentarzyskiem

Czemu boimy się innemu
sercu zawierzyć.
Kiedy przyjdzie do nas
i zapuka.
Czy dlatego, że miłość
nieodwzajemniona jest gorzka?
Czy dlatego, że gdy kochamy
bezgranicznie zbyt łatwo
wpadamy w rozpacz?
A może, dlatego,
że boimy się swe serce otworzyć
na inne i wszystko jemu oddać?
I nigdy nie wiadomo,
czy to jest miłość,
czy to jest przyjaźń...
Chociaż myślę,
że znaczy to samo...
Czemu kochać się boimy?
Czy może dlatego,
że w życiu to co najpiękniejsze,
szybko mija?
Czy dlatego,
że na tą prawdziwą miłość
warto poczekać jeszcze jedną wiosnę?
Ale gdy przyjdzie,
może zginąć gdzieś w tłumie
i będziemy czekać
jeszcze nie jedną zimę...
A gdyby tak swe serce
otworzyć na każde pukające?
Może w tedy, choć przez chwilę
różowe będzie słońce,
a księżyc tak blisko.
I deszcz roześmiany
i wiatr w dotyku miły...
Czemu się właśnie tego boimy,
czemu się przed tym bronimy...?
Życie jest takie proste,
kiedy serce.. kocha serce...

Ełk, luty 20004r. T.O.

W śniegu słońcem połączeni

Plotąc tkliwości przędze

Ponad czasem żyją

		Sami w wirze zdarzeń

Krok za krokiem

		Krok za krokiem

Idąc krokiem sarnim

			Zakochani

	Deszczu krople ci utoczę

	W świecidełko przejrzyste

	Rozniebieszczę morze

		Rozszeleszcze liście

	Coraz bliżej

		Coraz bliżej

	Wspólne oddychanie

			Zakochani

Dam na dłoni ciepła garstkę

Oczu palcami dotknę

Chcesz powróżę z kart Ci 

		 Cisze zwielokrotnię

Lat już tyle

	Lat już tyle

Połączeni snami

			Zakochani

	Na kobiercu resztek zimy

	Ręce związane chmurą

	Biblia Połoniny

			Błogosławią góry

	Dokąd idą

		Dokąd idą

	Życia stromą granią

			Zakochani